تبليغاتX
از یاد مبر که زندگی ات جاودانه نیست!
بر طاق «تیتوس» واقع در «فــُروم رُمانوم» حک شده است.

 

محرومیت جنسی و پیامدهای آن در جامعه و برای زنان

 

شراگیم در این پست صادقانه از روند ِ تکامل احساسات جنسی و درونی اش می گوید. حتمن بخوانید.

+ نوشته شده در  نهم شهریور 1385ساعت 6:52  توسط شهلا شرف  | 

 

عشق و نفرت ...

 

... دو روی یک سکه اند. آن‌که عمیق عشق بورزد، در صورت بی‌پاسخ ماندن عشقش، نه تنها ناامید می‌شود، بلکه در یک عکس‌العمل روانی ِ بسیار سالم، به نظر من، و طبیعی از معشوق سابق متنفر می‌شود. نفرت اوج ِ خشم روان در مقابل سرخوردگی ست. موضوع این خشم در واقع خود ِ فرد است. اعتراض به خود است. به این‌که چرا عاشق کسی بوده که نه فقط به احساسات ِ او پاسخ نمی‌داده، بلکه احتمالن از احساسات ِ او سوءاستفاده هم می‌کرده و او را به فرمان خود در می‌آورده است. به همین دلیل فکر می‌کنم، کسانی که خشم‌شان را بعد از جدائی ابراز می‌کنند، زودتر به وضعیت ِ "نرمال" بازمی‌گردند و راه خودشان را پیدا می‌کنند.

در فرهنگ ایرانی، لااقل در اشعارمان، عاشق ِ ترک‌شده همیشه در حال ناله کردن است. از بی‌وفایی ِ یار می‌گوید، به شکلی مازوخیستی خود‌آزادی می‌کند و از اشک‌هایی که در فراق دوست ریخته می‌شوند و خون‌دل‌ خوردن می‌گوید. یکی دو ترانه هم داریم که در آن‌ها عاشق معشوق را نفرین می‌کند و خشمش را عریان ابراز می‌کند. یکی از این ترانه‌ها را دلکش خوانده است و دیگری را کورس سرهنگ‌زاده.

و اما ساده‌ترین شیوه‌ی بیان را در یک ترانه‌ی افغانی شنیدم که خیلی گویا و زیبا ست. شاعر از نفرتش از معشوق می‌گوید، از زیبایی‌هایش می‌گوید، از بی‌وفایی‌هایش می‌گوید، رقیب را نفرین می‌کند. و می‌گوید و می‌گوید. ترانه‌ی دیگری هم البته هست که نقطه‌ی مقابل اولی ست. سراسر مازوخیستی. هر دو ترانه را یک نفر خوانده و از نمونه‌های "موسیقی شمالی" (شمال ِ افغانستان) هستند. کدام‌یک از این دو ترانه انرژی مثبت به شما می‌دهد؟

 فکر می‌کنم به ترجمه نیازی نباشد. لهجه‌ی ناز ِ افغانی را همه‌مان می‌فهمیم.

ترانه ی اول

ترانه ی دوم

+ نوشته شده در  هشتم شهریور 1385ساعت 9:33  توسط شهلا شرف  | 

 

نقد آقای رجایی بر داستان ِ "سکه ی یک سنتی"

 

آقای مهران رجایی چندی پیش نقدی بر داستان ِ من نوشته بودند. من در سایت خود ایشان سعی کردم نکاتی را که تذکر داده بودند، توضیح دهم. از آنجا که نوشته ی آقای رجایی در سایت ِ ادبیات و فرهنگ هم درج شده است، ضروری دیدم، پیامی که در سایت ِ ایشان فرستادم را در وبلاگ هم درج کنم.

تنها چیزی که مایلم به آن اشاره کنم این است که بر خلاف آقای رجایی معتقدم، استفاده از زبان محاوره و شکسته در داستان نه فقط ضعف نویسنده نیست، بلکه یکی از امکانات ِ فوق العاده ی زبان فارسی ست که به نویسنده اجازه ی فضاسازی می دهد. در این داستان به عمد از زبان نوشتاری به جای محاوره استفاده کردم، چون یک داستان ِ تودرتو است. داستان در داستان. 

 

با سلام خدمت شما. نقد شما چند ساعت پس از درج داستان حادثه ی خوبی ست. داستان شما را قلقلک داده و این هر نویسنده ای را خوشحال می کند.
و اما نکاتی که به آن اشاره کرده اید. قصد ندارم به تفسیر داستان بپردازم. خواننده خود باید به کمک تخیلش داستان را دوباره بسازد. داستان خطی نیست. بنابراین استفاده از تکنیک های غیرمعمول اجتناب ناپذیر است. استفاده از اسامی ِ متفاوت در داستان البته عمدی ست. همانطور که می بینید نام ها هم وزن هستند و این قطعن تصادفی نیست. تفسیرش به عهده ی خواننده.

قسمت ِ سوم از پرده ی اول را توصیه می کنم دوباره بخوانید.

خانم موچلا البته راوی نیست. دانای کل از زبان خانم موچلا بر روی یکی از وجوه ِ مهم داستان، یعنی سکه ی یک سنتی، فوکوس می کند. راننده به وجه دیگری از حادثه می پردازد و آقای هک مان به وجه دیگری.

واژه ی هواسنج معادل Barometer ست. بارومترهای قرن ِ 21 فشار هوا، درجه حرارت و احتمال ِ باریدن باران را با کمک میزان ِ رطوبت هوا پیش بینی می کنند.

صفحه ی آچهار یک استاندارد بین المللی ست. در واقع واژه ای تخصصی ست که مهندسین و نقشه کش ها به کار می برند و حالا البته متعلق به واژه های عامیانه هم هست. در ایران هم به ورق ِ آچهار و آیک، آچهار و آیک می گویند، همانطور که در امریکا و انگلیس.

درست است که خوانندگان با این خرافه که سکه ی یک سنتی شانس می آورد، آشنا نیستند، اما خانم موچلا این را به خواننده حالی می کند.

باز هم تشکر از شما و روز ِ خوبی داشته باشید.

+ نوشته شده در  دوم شهریور 1385ساعت 23:3  توسط شهلا شرف  |